Fotografie greep me al vroeg bij de lurven en heeft me nooit meer losgelaten. Als 12-jarige trok ik met mijn Canon AE-1 door het Twentse landschap. Op de fiets, tegen de wind in, altijd op zoek naar beelden die meer vertelden dan alleen de werkelijkheid.

Midden jaren tachtig belandde ik op de kunstacademie, waar ik architectuur studeerde. Tussen schetsen en maquettes begon fotografie weer te kriebelen. Wat begon als interesse groeide uit tot een overtuiging. Er was geen weg meer terug.

Na mijn afstuderen dook ik in het rauwe, energieke Amsterdam. Ik werkte voor tijdschriften en reclamebureaus, midden in deadlines en creatieve druk. Daar ontwikkelde ik mijn stijl en leerde ik beelden maken die direct raken.

Toch bleef het oosten trekken. Ik keerde terug naar Enschede en bouwde daar verder. Ik werkte voor bedrijven, maakte portretten, werkte in de studio en bleef zoeken naar nieuwe uitdagingen.

Fotografie is voor mij geen trucje. Het is zoeken, voelen, soms misgaan en dan weer raak schieten. Het is techniek en intuïtie, controle en loslaten. Ik wil beelden maken die je even stilzetten. Voor mij is fotografie geen beroep, maar een manier van kijken en leven.